روزگار عجیب
یا حق
مدتی بود مسائل چنان مبهوتم کرده بود که در اغماء سیاسی فرو غلطیده و ذهنم به درون خزیده و یارای ابراز وجود و ابراز نداشت. با این حال به مدد اعضای مادی وجودم روح ناآرام را قانع به اظهار کردم.
زمان که می گذرد مرزها بیشتر نمایان می شود.دولت باید بین مقبولیت عام و حمایت توده و سنت مقاوم و دیرپای پشت صحنه مشت و مالی یابد.
این تحول را جالب یافتم که رییس جمهور در حرکتی خارق العاده دستور گشایش ورزشگاهها برای بانوان را صادر کرد اما چقدر پیش بینی آقای ابطحی درست بود که نسبت به عاقبت کار بدبین بود.مخالفتهای سر برافراشته و از فتوای آیت اله لنکرانی تا سخنان منتقدانه آقای شریعتمتداری را در برگرفته است.اینجا مرز امتحان است.اگر رییس جمهور موفق شود دستوارتش را عملی سازد بی شک تحولی شگرف صورت گرفته است.البته بسیاری از چیزهایی که در دوره دولت قبلی حرام بود مباح و حتی مستحب شده بود اما نتیجه قطعا به حال جامعه مفید است.
در این خصوص سفر آقای نهاوندیان معاون لاریجانی در شورای امنیت ملی با گرین کارت به آمریکا که قبلا مصداق جاسوسی و وطن فروشی بود اکنون در سایت بازتاب عملی مستحب و افتخار آمیز تلقی شده است و رییس جمهور محترم هم آن پاسخ مضحک را ارایه فرمودند.
اینجاست که نباید بعید دانست اگر فردا یا فرداها رابطه با آمریکا عین واجب شمرده شوده و لابی و سفر آقایان به آنجا را مستحب موکد.
غرض بیان تناقضات و نسبی بودن مسائل سیاسی در دوره های مختلف و غیر مقدس بدون آنان است وگرنه قطعا عقل گرایی و دوری از تنش و گفتگو با آمریکا اگر برای تامین منافع ملی باشد خوب بوده و گریت کارت هم فی نفسه عمل مذمومی نیست.
یاهو
