سخنان ناسنجیده
یا حق
این روزها متاسفانه شاهد تعمیق گفتمان پوپولیستی در جامعه هستیم.موضوعی که بیش از آنکه منطقش بر عقل استوار باشد بر احساس سوار است.
سخنان عوامانه رییس جمهور محترم در جمع مردمان حاشیه ای و روستائیان و بیان پیچیده ترین معضلات روابط بین الملل کشورمان آدم را حسابی گیج می کند.لحن و خطاب ایشان نسبت به رهبران سایر کشورها واقعا انتقاد پذیر است.(مقایسه کنید با زبان دیگران)در این خصوص داد برخی سایتهای خبری داخلی نیز برآمده است.
جالب اینکه آقای آصفی سخنگوی وزارت خارجه نیز که دیپلماتی حرفه ای در این مملکت محسوب می شود و قبلا سفیر بوده و سالیانی است معاونت وزیر را دارد در این وادی گرفتار شده و آنچنان مواضعش غیر دیپلماتیک شده که موضوع سخره مطبوعات غربی شده است.آدم یاد سخنگوی صدام الصحاف می افتد دشمن پشت دیوار بغداد بود اما او به فحش و بدوبیراه و خالی بندیهاش مشغول.جالبتر اینکه اینقدر جک شده بود که حتی پس از اشغال عراق او را وقعی ننهاده و اصلا کاریش نداشتند.!!
خدا رحمت کند حضرت امام (ره )رو که حتی ریگان و کارتر را هرگز بدون پیشوند آقا مورد خطاب قرار نمی داد.
توهین و عدم رعایت ادب گفتاری بیش از آنکه مخاطب را مخدوش کند تصویر و تحلیل مخدوشی از گوینده در ذهن مردمان برجای می نهد.
براستی مگر نمی شود با منطق و استواری سخن پاسخ بدخواهان را داد.! چرا در جامعه اسلامی این همه آیه(سوره مبارکه حجرات را بخوانید) و حدیث را که در ممنوعیت توهین و بددهنی است رعایت نمی کنیم.؟!
چه بگویم که پیش نویس قطعنامه شورای امنیت منتشر شده ولی ما به مجادلات بی ثمر و گردنکشی های بی پشتوانه و سخن پراکنی های به مایه و تحمیر خلق روی آورده ایم.تازه اگر نقدی وارد شود و دلی برای امنیت و منافع ملی بسوزد به مرعوب بودن و ترس و بعضا خیانت و قس علی هذا متهمت می کنند. روزگار غریبی است.
هفت شهر عشق را عطار گشت / ماهنوز اندر خم یک کوچه ایم
یاهو
